Wróciłyśmy właśnie - Marta Różycka i Patrycja Lampart, opiekunki koła teatralnego zTheMaskowani - z Zakopanego, z warsztatów teatralnych. Były one niezwykłym przeżyciem - metafizycznym, jak chciałby Witkacy. I to na wielu różnych poziomach.
Po pierwsze - same zajęcia prowadzone były w sposób nie tylko profesjonalny, ale również pełen ciepła i uważności na każdego uczestnika. Codzienne zajęcia ruchowe pod kierunkiem Benka (Andrzeja Bieniasa) nauczyły nas, jak ważny dla aktora jest oddech - to on aktywuje każdy ruch ciała i wyzwala emocje, które chcemy przekazać widzowi. Następny jest instynkt - należy mu zaufać bardziej niż rozumowaniu, kiedy chcemy pokazać na scenie uczucia. Bo aktor nie gra, aktor JEST - w danej sytuacji, tu i teraz. Kolejne zajęcia, które odbywały się w każdym dniu warsztatów, uczyły nas właściwej emisji głosu. Prowadzący je Marek Wrona zwracał nam uwagę, jak ważny w artykułowaniu dźwięków jest ... oddech. Okazuje się, że bez niego ani rusz Leżeliśmy więc na matach w wygodnych, bezpiecznych dla nas pozycjach i oddychaliśmy. A potem też mruczeliśmy. Duuużo mruczeliśmy. I trochę śpiewaliśmy - wciąż leżąc . Np. piosenkę "Rano wstań, popraw przedziałek. I od siebie oddyndol się." Codziennie odbywały się również zajęcia z improwizacji i elementarne ćwiczenia aktorskie prowadzone przez Katarzynę Pietrzyk. Pracowaliśmy nad kilkoma fragmentami "Pana Tadeusza", interpretując je na różne sposoby. I niektórzy ze zdumieniem zauważyli, że "kurczę, niezły ten" Pan Tadeusz", chyba go przeczytam!".
Mieliśmy też parę zajęć, które odbyły się po jednym razie. Podczas pracy z rekwizytem, prowadzeni przez Krzysztofa Wnuka, odkryliśmy, jak bezgraniczna może być wyobraźnia, dzięki której banalne przedmioty stają się nośnikami znaczeń i pomagają aktorom wyzwolić potężne emocje. W czasie zajęć tanecznych z Kamilem Jońskim przekonaliśmy się, jakie możliwości ruchowe mają nasze ciała, jak potrafią się cieszyć wyzwalającym ruchem i jak wiele uczuć są w stanie wyrazić.
Zapisałyśmy sobie mnóstwo uwag i wskazówek, jak jeszcze lepiej prowadzić nasze koło teatralne. Dzięki temu, że same dotknęłyśmy "metafizycznego pępka" i wracamy z nowym spojrzeniem na pracę aktora, chciałybyśmy, aby i nasi uczniowie mogli doświadczyć tej radości opowiadania historii i emocji na scenie. Dla widzów. Po to, by mogli przeżyć "doświadczenie metafizyczne", jak określił cel sztuki Witkacy.
Kolejny wymiar warsztatów to kontakt z aktorami, którzy je prowadzili. Pracujący w Teatrze Witkacego artyści to ludzie pełni ciepła, uważności na drugiego człowieka, normalni i ludzcy. Można z nimi porozmawiać na każdy temat bez poczucia, że rozmawia się z gwiazdą, co jest zgodne z filozofią tego teatru. Najlepszym przykładem obrazującym panujące tu zasady jest zwyczaj przygotowywania scenografii, montowania rusztowania dla widowni czy prasowania kostiumów - przez samych aktorów - wspólnie, z poczuciem odpowiedzialności za całość spektaklu.
Następny wymiar stanowiła obecność osób z niepełnosprawnością wzroku. Był to bonus tej konkretnie edycji warsztatów. Doświadczenie było dla nas niesamowite. Po pierwsze mieliśmy okazję spędzić trzy dni z osobami niewidomymi, rozmawiać z nimi, prowadzić je (dosłownie, po sali), opisywać im, co się dzieje na scenie, kiedy akurat ktoś odgrywał etiudę (czyli dokonywać audiodeskrypcji), pomagać im usiąść czy ominąć przeszkodę. Mogłyśmy zapytać o ich doświadczenia, usłyszeć, które formy pomocy są dla nich przydatne, a które wręcz przeciwnie. Podczas wielu ćwiczeń zakładaliśmy opaski na oczy i próbowaliśmy wykonywać zadania aktorskie pozbawieni zmysłu wzroku. Doświadczyliśmy też chodzenia z białą laską, a także poczucia zagubienia, niepewności i lęku. Mieliśmy również do czynienia z osobami głuchymi. Jeden ze spektakli wieczornych był bowiem przygotowany dla osób z różnymi niepełnosprawnościami - dla niewidomych prowadzona była audiodeskrypcja, dla głuchych - artystyczne tłumaczenie na język migowy oraz wyświetlanie napisów. No właśnie - czy zdarzało się Wam zastanawiać się nad tym, jaki dostęp do dóbr kultury, takich jak np. teatr mają osoby z niepełnosprawnościami narządów zmysłów?
Wymiar następny - spektakle. W sobotę oglądałyśmy "Demonizm zakopiański" - rewelacyjną sztukę pełną śpiewu, muzyki, choreografii, humoru i groteskowego horroru przybliżającą filozofię Witkacego i jego spostrzeżenia na temat fenomenu Zakopanego i zakopiańskiego "opętania" - wszystko utrzymane w konwencji czarnego humoru.
W niedzielę oglądałyśmy spektakl gościnny. Był to fenomenalny monodram w wykonaniu Dominiki Feiglewicz-Penarskiej, aktorki krakowskiego Teatru im. J. Słowackiego, opowiadający historię Magdaleny Sipowicz, która przeżyła katastrofę kolejową pod Szczekocinami w 2012 r. Spektakl był doskonale zrealizowany - aktorka za pomocą niesamowitej choreografii i akrobacji oraz dzięki sile i prawdzie emocji poruszyła i wzruszyła publiczność. Wielkie wrażenie zrobiła też na nas tłumaczka języka migowego, Małgorzata Limanówka - nawet na osobach go nieznajacych - była tak zaangażowana w opowiadaną historię, przedstawiała ją tak pięknie i wzruszająco, że publiczność odebrała ją jak drugą aktorkę.
Po spektaklu odbyła się rozmowa, w której wzięli udział m.in. aktorka i jej mąż (autor scenariusza), a także - sama Magdalena Sipowicz! Z mężem Adamem - cichym bohaterem drugiego planu.
Po wydarzeniu poszliśmy z kilkoma osobami z naszych warsztatów do restauracji. I - ku naszemu zaskoczeniu i ogromnej radości - tę samą restaurację postanowili odwiedzić państwo Sipowicz i nasza wspaniała tłumaczka z chłopakiem! Rozmawialiśmy długo i była to bardzo inspirująca rozmowa. Poruszyliśmy wiele bolesnych tematów. Magda i Adam mówili o swojej tragedii w sposób szczery i naturalny. Ale też z humorem. I siłą. I z wielką radością - że żyją, że mają siebie, dzieci. Ze świadomością ograniczeń, bólu, ale także możliwości. I z wdzięcznością.
Tak... tych przeżyć metafizycznych było sporo. W ciągu trzech dni zaledwie...








































































































